Pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty można wnieść w sprawach, po pierwsze, transgranicznych., czyli takich gdzie przynajmniej jedna ze stron ma miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie sądu rozpoznającego sprawę. Po drugie, w sprawach cywilnych i handlowych. Po trzecie, w sprawach gdzie roszczenie jest pieniężne, już wymagalne i o określonej wysokości. 

W przypadku postępowania w sprawie wydania europejskiego nakazu zapłaty nie ma wymogu udziału profesjonalnego prawnika, dlatego warto wiedzieć jak samemu wypełnić formularz.

Pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty składany jest  na formularzu A, który określony został w załączniku nr I do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty umożliwia wierzycielom dochodzenie bezspornych roszczeń wynikających z prawa cywilnego lub handlowego w ramach jednolitego postępowania z zastosowaniem standardowych formularzy. Jest to o tyle łatwiejsze zadanie, że w formularzu wskazane są wprost obowiązkowe elementy pozwu, a każda część formularza rozpoczyna się listą kodów, którymi należy posługiwać się przy wypełnianiu odpowiednich rubryk.

W pierwszej kolejności, zaznaczamy, że jesteśmy powodem, czyli występujemy z kodem nr 01. Wskazując strony podajemy nazwę lub imiona i nazwiska oraz adresy stron. Jest to o tyle ważne, że błędne określenie pozwanego lub jego adresu powoduje brak możliwości skutecznego doręczenia orzeczenia oraz brak możliwości wykonania orzeczenia. Co więcej, w przypadku wydania wyroku na błędnie określony podmiot, druga strona może żądać ponownego zbadania orzeczenia lub wznowienia postępowania. Rubryka „kod identyfikacyjny” powinna, w odpowiednich przypadkach, zawierać specjalny numer posiadany przez prawników w niektórych państwach członkowskich w celu komunikowania się z sądem drogą elektroniczną (np. w Austrii), numer w rejestrze przedsiębiorców lub organizacji albo numer identyfikacyjny właściwy dla osób fizycznych. W rubryce „inne” można zamieścić dodatkowe informacje, które mogą pomóc w ustaleniu tożsamości osoby (np. data urodzenia, stanowisko wskazanej osoby w danym przedsiębiorstwie lub w danej organizacji). Jeżeli liczba stron lub przedstawicieli przekracza cztery, wypełniamy pole nr 11, gdzie umieszczamy dodatkowe oświadczenia i dalsze informacje.

W pozwie musi być wskazana dochodzona kwota, odsetki, kary umowne i koszty. Wskazujemy więc roszczenie główne, czyli opisujemy roszczenie zasadnicze oraz okoliczności stanowiące podstawę roszczenia według kodów określonych w formularzu. Jeżeli jest to na przykład umowa sprzedaży to wpisujemy kod 01, jeżeli najem nieruchomości to 03, a jeżeli pożyczka to 15. Każdemu roszczeniu należy nadać numer identyfikacyjny („NI”), numerując je od 1 do 4. Każde roszczenie należy określić, umieszczając w okienkach obok numeru NI odpowiednie numery kodów 01, 02 i 03. W razie gdy zabraknie nam miejsca wykorzystujemy pole nr 10. Rubryka „data (lub okres)” odnosi się do daty zawarcia umowy lub zajścia szkody lub do okresu najmu, w zależności od rodzaju roszczenia

Jeżeli żądamy zwrotu kosztów, to też należy opisać je przy użyciu kodów. Rubrykę „wyszczególnić” należy wypełnić tylko w przypadku kodu 02, czyli gdy żądamy kosztów innych niż opłaty sądowe. Do takich innych kosztów zaliczają się np. wynagrodzenie pełnomocnika powoda lub koszty postępowania przedsądowego. Jeżeli powód wnosi o zwrot opłat sądowych, jednak nie zna ich dokładnej kwoty, może jednak nie wypełniać rubryki „kwota”, która zostanie później określona przez sąd w treści europejskiego nakazu zapłaty. Trzeba pamiętać, że koszty są naliczane w walucie krajowej sądu wydającego nakaz zapłaty.

Informacje dotyczące rachunku bankowego są nieobowiązkowe, jednak pole nr 5.1 można wykorzystać do poinformowania sądu, jak powód zamierza uregulować opłaty sądowe. Trzeba jednak sprawdzić które sposoby płatności są uznawane przez sąd, do którego skierowany jest pozew. Informacje takie można uzyskać od danego sądu lub ze strony Europejskiej Sieci Sądowniczej w Sprawach Cywilnych i Handlowych. W przypadku płatności kartą kredytową lub zgody na pobranie opłat przez sąd z rachunku powoda należy podać wymagane dane dotyczące karty kredytowej lub rachunku bankowego, wypełniając załącznik nr I do formularza A. W polu nr 5.2 wskazujemy, w jaki sposób pozwany powinien nam zapłacić i jeśli wybraną opcją jest przelew, musimy podać informacje dotyczące naszego rachunku bankowego.

W rubryce „opis dowodu” należy wpisać dane, które pozwolą zidentyfikować sądowi dowód. Na przykład tytuł, nazwę lub numer danego dokumentu, kwotę wymienioną w danym dokumencie lub nazwisko i imię świadka albo biegłego, czy dziedzinę w jakiej ma wyspecjalizowaną wiedzę.

Uzasadnienie roszczenia powinno wyjaśniać skąd wynika wartość przedmiotu sporu, wskazywać podstawę prawną roszczenia, uzasadnienie jurysdykcji sądu danego kraju i jego  właściwości miejscowej.

W razie potrzeby można wypełnić pole „oświadczenia dodatkowe i dalsze informacje”, można wykorzystać w razie braku miejsca w jakimkolwiek polu powyżej lub, w razie konieczności, do podania dodatkowych informacji przydatnych dla sądu. Jeśli na przykład jest kilku pozwanych, z których każdy odpowiada za część roszczenia, w polu tym należy określić kwoty należne od każdego z pozwanych.

Formularz niestety należy wypełnić w języku lub w jednym z języków akceptowanych przez sąd rozpoznający sprawę. Wypełnienie może być jednak ułatwione o tyle, że sam formularz A jest dostępny we wszystkich językach urzędowych Unii Europejskiej, co może pomóc w jego wypełnieniu w obcym języku. 

 

Jeżeli chcesz dowiedzieć się jak wygląda cała procedura wydania europejskiego nakazu zapłaty, przeczytaj e-usługa: Postępowanie w sprawie Europejskiego Nakazu Zapłaty.

 

Czytaj więcej

Przebieg postępowania w sprawie Europejskiego Nakazu Zapłaty

 

25/05/2016