Obywatele Unii Europejskiej (zarówno osoby fizyczne, jak i prawne) poprzez zakupy, współpracę bądź prowadzenie działalności gospodarczej coraz częściej i chętniej uczestniczą w transakcjach międzynarodowych. Niestety, niesie to za sobą ryzyko wystąpienia sporu, a w konsekwencji konieczność podjęcie działań prawnych przeciwko nieuczciwemu i nieterminowemu kontrahentowi.

Kłopot jest mniejszy, gdy stać nas finansowo na wynajęcie odpowiedniego prawnika reprezentującego nasze interesy zagranicą. Bywają jednak sytuacje, gdy koszty postępowań sądowych przerastają nasze możliwości. W wypadkach, gdy pomoc prawna, zapewniająca skuteczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości, jest konieczna w sporach transgranicznych, a strony (bądź jedna z nich) nie mają środków na odpowiednie wsparcie, stosuje się przepisy Dyrektywy Rady 2003/8/EC z dnia 27 stycznia 2003 r. Dokument ten ma na celu usprawnienie dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimalnych wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze.

Zgodnie z Dyrektywą, która ma zastosowanie w sporach transgranicznych w sprawach cywilnych i handlowych, każdy obywatel biorący udział w sporze musi mieć możliwość obrony swoich praw przed sądem, nawet jeśli jego sytuacja materialna uniemożliwia poniesienie kosztów procesu. Pomoc prawna jest uważana za odpowiednią, gdy, poprzez jej zastosowanie, beneficjent będzie miał skuteczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości na warunkach określonych dyrektywie. W ramach pomocy obywatel może otrzymać:

  • przedprocesową poradę prawną służącą rozstrzygnięciu sporu przed wniesieniem sprawy do sądu,
  • pomoc prawną w trakcie wnoszenia sprawy do sądu,
  • reprezentowanie w sądzie,
  • pomoc w kosztach procesu lub zwolnienie z powyższych kosztów.

Należy pamiętać, iż różnorodność systemów prawnych państw członkowskich oraz koszty nieodłącznie związane z transgranicznym wymiarem sporu nie powinny uniemożliwiać dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Dlatego też, oferowana pomoc prawna powinna obejmować wszelkie koszty bezpośrednio związane ze sprawami transgranicznymi. Istotny jest fakt, że Dyrektywa obejmuje wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej za wyjątkiem Danii. W stosunkach pomiędzy Danią a innymi krajami UE obowiązuje Porozumienie Europejskie w sprawie przekazywania wniosków o przyznanie pomocy sądowej sporządzone w Strasburgu dnia 27 stycznia 1977 r.

Chcąc otrzymać pomoc prawną w sporze transgranicznym, obywatel UE powinien wypełnić odpowiedni formularz wniosku o pomoc prawną. Mając na celu usprawnienie procesu przekazywania wniosków, Dyrektywa ustanawia dwa standardowe formularze:

  • formularz wniosku o prawo pomocy w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej
  • formularz służący przekazaniu wniosku o pomoc prawną

W dobie rosnącej ilości transakcji pomiędzy przedstawicielami państw członkowskich, a co za tym idzie – również możliwości wystąpienia ewentualnych sporów prawnych, zapisy Dyrektywy 2003/8/EC gwarantują obywatelom UE równy poziom pomocy prawnej w sporach transgranicznych, nawet jeśli strony nie dysponują odpowiednimi funduszami. Pozwala to na utrzymanie i nieustanny rozwój bezpieczeństwa i poczucia sprawiedliwości wśród mieszkańców Europy.

 

Dowiedz się więcej:

 

27/06/2016